Kleje konstrukcyjne UV są produktami jednoskładnikowymi, utwardzanymi promieniami UVA lub światłem widzialnym. Czas utwardzania tych klejów zależy od parametrów naświetlania: rodzaju i mocy promiennika jak również od natężenia i długości fali światła UV. Właściwa polimeryzacja kleju jest możliwa jedynie przy właściwym doborze lampy UV.
W kleju na bazie żywic metakrylowych promieniowanie UV powoduje rozszczepianie foto inicjatorów, powstałe w ten sposób wolne rodniki rozpoczynają polimeryzację kleju. Powierzchnia spoiny pozostająca w kontakcie z tlenem, po utwardzeniu pozostaje lepka. Dlatego kleje metakrylowe UV można stosować jedynie w spoinie pomiędzy dwoma materiałami, z których co najmniej jeden musi przepuszczać promienie UV.
W kleju epoksydowym polimeryzacja uruchamiana jest pod wpływem promieni UV przez fotoinicjatory, które produkują kationy, biorące udział w tworzeniu łańcuchów polimerowych epoksydu. Reakcja rodnikowa nie ma tu miejsca. Klej nawet w spoinie otwartej (w kontakcie z tlenem) utwardza się i tworzy suchą powierzchnię. Dzięki temu może być stosowany do zalewania spoin, obwodów elektronicznych i optyki.
Dobór odpowiedniego źródła światła UV jest również uzależniony od rodzaju klejonych materiałów. Tworzywa typu PC czy PCV powinny być klejone przy użyciu produktów utwardzanych światłem widzialnym o długości fali powyżej 420nm. Światło UVA jest przepuszczane przez te tworzywa słabo. Szkło dobrze przepuszcza zakres promieniowania UVA jak i światło widzialne.
Kleje UV są bardzo popularne w różnych operacjach produkcyjnych przy klejeniu przezroczystych tworzyw, szkła ze szkłem i metalami, łączeniu elementów mikroelektroniki, zalewaniu obwodów drukowanych.
Najważniejszą cechą klejów UV jest bardzo krótki czas wiązania oraz wytrzymałość konstrukcyjna. Możliwość bezdotykowego utwardzania umożliwia stosowanie tych klejów w precyzyjnych montażach mikroelektroniki. Kleje UV znakomicie też sprawdzają się w systemach automatycznego dozowania.
.jpg)
.jpg)
